179.

Chowawszy się wewnątrz przed światem, nie gdzie indziej jest lepiej... - pod kloszem w witraż ciętym na ciepło się ćmiącej w noc lampy - na ciężkim wiktoriańskim biurku, mając w towarzystwie niewięcej, co garść w rubin ciemnych, mieniących się w świetle historii. Dobrą kawę...

Tak gdyby to było możliwe, i tytoń. Zaś z uchodzącym nad dymem, leciałyby weń szklane ptaki..., być może od dymu powolnie zachodzić by mogło ze szkła lane słońce, czerwone. Na czerwień kwitłyby drzewa - ze szkła, z nimi dalej..., to gdy się przypatrzeć, witrażem by były historie. Ławki w parkach, jak szklane po domach dachówki, purpurą się szklące jeziora, jak... i ktoś się szykuje do drogi - ze szkła - coś, za czym bardzo tęsknimy. Coś, co mieliśmy zapomnieć, a czasem, być może, i o czym zapomnieliśmy, co z czasem w nas, płonące, zmarło - w blasku jarzącej w noc lampy - i szklani by byli też ludzie.

To wszystko...

...od nowa, by z czasem... przepali się w lampie żarówka. Spali tytoń, a wówczas - tam, w świetle księżyca... leciałyby weń szklane ptaki..., być może od chłodu powolnie zachodzić by mogło ze szkła blade słońce. To księżyc. I bielą by kwitły drzewa (wiśnie?) - ze szkła, z nimi dalej..., gdy znów się przypatrzeć, to znowu, witrażem by były wspomnienia. Ławki w parkach, jak szklane po domach dachówki, błękitem przymarzłe jeziora (To zima?), jak... i ktoś się szykuje do drogi - ze szkła - ktoś, za kim bardzo tęsknimy. Ktoś, kogo zapomnieliśmy, a czasem, być może, kogo nie można zapomnieć. Coś, co w nas dawno zamarzło - w cieniu przepalonej lampy, w blasku zza okien księżyca - szklanymi by byli też ludzie.

To wszystko.

...

178.

Co można by zmieścić w drewnianej na jesień skrzyneczce...? Cóż, być może marmurowy dom nawet, a taki, że widzieć go można tylko od środka, zważywszy, że wszędzie wokoło... ciągnąć się będzie po bezkres - mieniący się w świetle ocean. To jedna jest z tak wielu kwestii, które weń warto umieścić.

By dalej - bukiet czerwonych kwiatów i stolik. I pełna kolekcja Lema. Z nią głębiej - eh, a choćby wszystko. To bardzo duży dom, jest zaś tak wiele rzeczy, które by warto w nim...

Widzieć go można tylko od środka (już było), że zdaje się, nic się poza nim nie kryje. Nie czeka cię żadna przygoda. Po nocy przyjdą dni ciepłe, by po nich.., to znowu, w dal toń miała odbijać gwiazdy. Jak lustro. Jak zawsze, nic za nią więcej nie będzie. Czy takim będzie mój koniec?

...

Im dłużej chodzić po świecie, miewa ten nadto aż końców, że zdaje się - złapiesz swój jeden prawdziwy - rozwidla się na zachodzie. Ciągnąc się tam, na południe, zostawia nadzieję na noc, śniąc z tobą przepiękne rzeczy. To długie w przyszłość historie, a w noc, że cię jeszcze czekają, przypominają po cichu. Z tym warte przeżycia rzeczy, już było. Długie, przepiękne historie...

Czy kiedyś wszystkie się skończą? Bo przecież (na pewno?), być może marmurowy dom..., ten nigdy nie istniał naprawdę. Był zwidem tylko, ułudą, z tym widziałby kto, że po prawdzie, zmieścić się cały mógł w skrzynce? 

Być może taka jest prawda..., być może się nigdy nie zmieści.

...

Co można by zmieścić w drewnianej na wiosnę skrzyneczce...? Cóż, być może marmurowy dom nawet, a taki, że widzieć go można tylko od środka, zważywszy, że wszędzie wokoło... ciągnąć się będzie po bezkres - mieniący się w świetle ocean..., jak długie, przepiękne historie... Nie wiem. Jak w kontrast czerwone kwiaty. I stare tomiki poezji, i..., na pewno jest nadto aż rzeczy, które by warto weń...

177.

Jedno, z czym zachodzę w głowę..., dokąd prowadzi karminowa łódka... - do brzegu czy w bezkresne morze, z tym bywa, cumuje zawsze przy zachodzie..., odbijawszy słońce - tuż pod pierwszymi gwiazdami.

Ułuda, być może. W każdym razie, czy spotkać ją przyjdzie gdzie indziej, niż w magicznym kapeluszu..., możliwe. Gdzieś, poza jego światami..., widziałaś kiedyś podobną? Ja nigdy jej nie spotkałem. 

Dokąd prowadzi karminowa łódka?

...

Dać wiarę, skrywają te w sobie rozmaite miejsca, przez... w wiosnę do lata. Zaś w jesień... - te niedopowiedziane, co nieme - pełne są wielokropków, że kiedy włożysz na głowę, nie wiedzieć, dokąd Cię zaprowadzą... Mówi się, a kapelusz taki ukrywać ma w sobie rozmaite miejsca. Wymarzone światy, dalekie..., gdzie spojrzeć, tak cięgiem szyte pod tego, kto wprzódy ten na się ubierze, by potem... ciepłym, wilgotnym wieczorem... iść weń piaszczystą drogą, tak mówią, zaś w dali, za wielokropkami... majaczyć będzie miał domek. Domek, nieraz dom wielki, to jakby wyjęty z marzeń - pod kwitnącymi drzewami. To wiosna.

Do domu ma prowadzić kot, bywa - czarny, a bywa, że leci jaskółka. I bywa, tak słychać opinię, - jest to sam duch z kapelusza. W dal... po miesiącach są lata... Weń kwitną i padają drzewa, więdną weń, to rosną kwiaty... W dal... toczą się piękne historie, a ustąpiwszy wciąż nowym, czy wszystko to nadal prawdziwe? Nie wiem. Dokąd prowadzi karminowa łódka?

Czy przyjdzie Ci wrócić do świata zostawionego za sobą? Czy nadal ten jeszcze istnieje? Jak wyglądał?

Wokoło latają ptaki. Czarny kot chłepce mleko, a, zdaje się, nigdy się ono nie skończy. I nigdy nic się nie zmieni...

W czas, gdy brzoskwinie van Gogha kwitną na lato tak samo..., czy mogłabym jeszcze tam wrócić? 

...

Dokąd prowadzi karminowa łódka? Prędzej czy później, zadasz sobie to pytanie. Przeżywszy piękne historie, zamkniesz dom, będzie, że pogłaszczesz kota. Do widzenia, być może. Że weźmiesz na drogę latarnię (przeważnie już wtedy się ściemnia)... Dokąd? Na brzeg, to jeden z wielu możliwych..., odpłyniesz ze swoim światłem. W dal..., i niknąć będą wraz drzewa. Przeleci nisko jaskółka... Na deszcz? Nie wiem. To jesień.

Dokąd Cię zaprowadzi?

Mówią... Ah, a różnie mówią.

To jedno jedyne na pewno, że płynie się zawsze tak samo..., tak samo, jak poprzedniej nocy...

Jak pod pierwszymi gwiazdami.