198.

Ziemia Obiecana

"Widziałeś Eden?"- ktoś spyta.

Tak, widziałem i był bardzo piękny.

...

Widziałem ciemno-błękitne niebo.

W dali...

kilka co jaśniejszych gwiazd.

I niebieskie liście wokół drzewa.

I był jeszcze lekki wiatr wokół,

co mógłby skrzydła ptakom podrywać 

do lotu...,

ale żadnych nie było.

...

Widziałem Eden...

I było tam... bardzo pięknie.

Ale wtem zajaśniała kontrolka 

ostrzegawcza w hełmie -

to kończył się tlen.

Musiałem wracać na Ziemię.

197.

Kontury

Błękitne niebo.

Odleciały balony;

a na cmentarzu pojawiły się kolejne groby,

których przed chwilą nie było.

Niektóre zobaczysz stąd bardzo wyraźnie,

niektórym musisz się przyjrzeć.

A jeszcze inne - nigdy nie zostaną znalezione.

Zostaną jedynie dla tych, co byli w nich pochowani.

...

A niebo jest dalej błękitne.

Od nieba błękitnieją domy, co rusz.

Niektóre widzisz wciąż bardzo wyraźnie.

Niektórym...

Innych nigdy nie zobaczysz.

196.

Pod koniec

w drobne kontury kwiatów

wdarło się nieco z fioletu;

nosił się późny wieczór i...

"Ja też chcę uciec po różdżki!"

...

Płonące po niebie gwiazdy skupiły się w kąciku okna, posłuchać czytanych bajek.

...

Jedna spadła pod nosy,

dając nadzieję na szczęście.

A kwiaty śpiące naokół - były całą noc białe.

195.

Magiczny dom... upomniał się o głaskanie w kąciku fotela przeciągłym gwizdem czajnika...

Przeciskał się między uszy; pomiędzy czerwone liście wyzierał bordowy zachód, 

barwiąc je w jeszcze ciemniejsze, aż spadły.

A dalej było już chłodniej.

Jestem tu bezpieczny?

"Jesteś tu bezpieczny." 

A choć nikt tak naprawdę mi nie odpowiedział; potrzebowałem takiej odpowiedzi, 

a ona niosła się wszędzie. 

I mnie tu przyniosła ze sobą.

I tak minęliśmy grudzień.

To koniec?

"Tak, to już wszystko." 

...

I choć..., "naprawdę" nie było potrzebne.

Unosił się zapach herbaty.

A prawda była z cynamonem.

I co będzie dalej? Powiedz, że będzie pięknie.

"Będzie pięknie i dobrze, na pewno."

...

Tajający śnieg odsłonił uschnięte liście. 

Były tu cały czas.

I tak rozpoczął się marzec.

194.

"Czy Bóg istnieje?"

Wiszące po linach lampiony ocierały się, kołysząc, na wietrze.

Niespiesznie szumiała muzyka, najprawdopodobniej pianino, to dalej... -

Spadło więcej liści, 

nieco więcej niż wczoraj; październik - 

ten tu był kardamonem. Goździkiem.

Niespiesznie podaną herbatą.

...

Było żółto.

"To prawda.

I był późny wieczór."

Ten stąd... miał nieco swojej tęsknoty.

Miał nieco swoich sukcesów.

"Ten mój... był nadal za wczesny."

Myślisz, coś jeszcze się zdarzy?

...

Październik; przeszło trochę kobiet,

jak tęsknot i naraz sukcesów. 

Kwiaty uschły i jeszcze...

I był już listopad, trochę po północy.

"Czujesz..., jest nieco cieplejszy."

Był... stary, miał whisky.

Był resztką wczorajszej herbaty.

Wziął tytoń. I trochę muzyki.

I zmarzłem cholernie w tym wietrze!

"Ja też. Napij się, jeszcze poczekamy."

193.

Zaś po ścianach, gdzie rusz to, gdzie pozwalał pęd biegnący paproci, wisiały plakaty okładek. Regał kosmicznych statków z tym drewniane pudełko na życiowe błędy - i tu się oparła paproć. I ja oparłem oń fajkę.

Otworzyłem okno, przewietrzyć, zaś... w seledynie po dal biegnącego poranka mieniący się światłem ocean - odbijał lecące ptaki...

I wleciał samolot z papieru, to jak wczorajsza gazeta, wspomnienie czegoś innego, jak...; i włączył radio... szum - byliśmy już za daleko.

"Eden" Stanisław Lem, gdzieś musi istnieć piękniejszy.

Czerwona kontrolka, jesteśmy już bardzo blisko...

Z nagła syk... Piknięcie. 

...

Koniec to... martwy spokój zegarów.

Szum..., to tylko ocean.

...

I cisza.

Wyłączył się ekspres do kawy.

192.

Gdzieś zaś w oddali..., obok kóz to i gdzie zgubione biega światło, widzieć można było przestrzenie, po których, patrząc koło, nikt by się nie spodziewał, że rychło prowadzą do końca. Końca różnie widzianego, to prawda, jednak w tym wszystkim... najlepiej było widzieć twarze; uświadomione, że podróży tej nie da się opuścić. Że nikt weń nie spyta o zdanie, a choćby o bilet, gdyby nawet - znajdzie się on, ot, to w kieszeni - płaszcza, sukienki, drugich spodni czy tego, co mamy ze sobą. 

Spokojnie falująca zieleń po czasie zmienia się w pomarańcz; to by runąć wniwecz, poddana wzmagającym wiatrom, niosącym chłodny posmak nocy. Nie ma ptaków, świerszczy, nie ma tego, co zwykle mogłoby jej towarzyszyć, prócz w dali migoczących świateł, do których, tak czuję, nie można już będzie zawrócić.

Można przejść do wagonu jadalnego, zjeść sernik, nie będzie to miało znaczenia. Zakołyszą się lampy, wpadnie nieco bieli, a ktoś nam podsunie herbatę. Zimną whisky. 

I być może nie będziemy sami. 

Zakołyszą się lampy, spadnie gwiazda, na szczęście. 

A nasze modlitwy być może zostaną wysłuchane...