..."Nic nie szkodzi.
Potrzebowałam człowieka."
.
Łuny czerwcowego nieba
przesłoniły czernie, już to
zacierając granice Czerwonego Miasta.
(Nazwa własna?)
A krawędź w purpurze dachówek
stała się nieoczywista.
"Tak u was wygląda świt?"
"Tak u nas wygląda wieczór..."
A nim zdołałem się przyjrzeć,
skrzące po niebie gwiazdy łączyły się;
w latarnie? Czerwone liście. W nią; całą...
po krawędź mojego okna.
(Nosiła przyduży kapelusz.)
"Nigdy już tu nie wrócę, prawda?"
Krawędź mojego okna
stała się oczywista...
.
Na wypadek, gdyby czytelnik jakiś
ciekawy był odpowiedzi;
nigdy.
Choć statystycznie,
przez lata,
zdarzały się jeszcze piękniejsze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz